Aan het begin van een nieuwe parlementaire periode of tussentijds na het ontstaan van een vacature, kiest de Tweede Kamer haar eigen voorzitter. Sinds de Grondwetsherziening van 1983 geldt de verkiezing voor de gehele zittingsperiode van een kabinet en niet meer slechts voor één zittingsjaar.
De parlementaire geschiedenis kent een groot scala aan politieke partijen. Nieuwe partijen hebben in Nederland bij verkiezingsdeelname een relatief grote kans op het behalen van een zetel in de Tweede Kamer, omdat de kiesdrempel in verhouding tot andere landen laag is.
De personele samenstelling van de Tweede Kamer bestond na de verkiezingen van 2006 voor ongeveer eenderde uit nieuwkomers. Enkele Tweede Kamerleden (zoals Ton Heerts, PvdA) waren nog maar vrij recent partijlid geworden. Voor de nieuwe Tweede Kamer gold dat zij behalve tamelijk onervaren ook hoog opgeleid en redelijk regionaal gespreid was.
Hieronder volgt de integrale tekst van de troonrede 2006. In deze tekst is structurering aangebracht, zodat u snel tussen de onderdelen kunt navigeren.
De LPF haalde bij de verkiezingen van 22 januari 2003 8 zetels in de Tweede Kamer. Lijsttrekker was Mat Herben. Het verkiezingsprogramma was getiteld 'Politiek is passie'. De LPF had voor de verkiezingen 26 zetels in de Tweede Kamer.
De Grondwet van 1815 was de herziene versie van de Grondwet van 1814. Na de herwinning van de onafhankelijk en de terugkeer van erfstadhouder Willem in 1813 werd een Grondwet ontworpen. Die kwam op 29 maart 1814 tot stand.
Bij het aantreden van een nieuw kabinet worden de nieuwe ministers en alle staatssecretarissen beëdigd. Zittende ministers gaan over in het nieuwe kabinet. Feitelijk wordt besloten het door hen gevraagde ontslag niet te verlenen (of zij komen terug op hun verzoek hun portefeuilles ter beschikking te stellen). Wel kunnen bewindslieden in het nieuwe kabinet een andere functie krijgen, maar dit wordt bij koninklijk besluit geregeld.
Het uitbreken van een kabinetscrisis kan, afhankelijk van de oorzaak, verschillende gevolgen hebben. Enkele ministers (meestal van één partij) kunnen bijvoorbeeld ontslag nemen, ministers kunnen hun portefeuilles ter beschikking stellen, er kan een interim-kabinet komen of het zittende kabinet kan demissionair worden.
Op 30 juni 2006 bood minister-president Jan Peter Balkenende het ontslag aan van de bewindslieden van D66 en stelden hij en de overige bewindslieden hun portefeuilles ter beschikking. De D66-bewindslieden stapten op, nadat de D66-fractie een dag eerder het vertrouwen in minister Verdonk had opgezegd.