Succesvol gezant in Turkije en Duitsland die op aandringen van koningin Wilhelmina tot minister van Buitenlandse Zaken werd benoemd in het kabinet-De Meester. De koningin wilde na het debacle met Melvil van Lynden een vakminister op Buitenlandse Zaken. Was echter vooral diplomaat en had weinig politiek gevoel. Zwak in het parlementaire debat, waardoor hij al spoedig - ook bij geestverwanten - het krediet dat hij had, verspeelde. Stond als minister in diplomatieke kring wel goed aangeschreven.