Drs. B.J. (Bé) Udink - Hoofdinhoud

CHU (Christelijk-Historische Unie), tot 11 oktober 1980 

CDA (Christen-Democratisch Appèl), vanaf 11 oktober 1980 

adjunct-secretaris Kamer van Koophandel en Fabrieken te Rotterdam, van 1953 tot 1958 

secretaris Kamer van Koophandel en Fabrieken te Rotterdam, van 1958 tot 1 juli 1962 

buitengewoon lector haveneconomie, Nederlandse Economische Hogeschool te Rotterdam, van 1959 tot 1964 (benoemd in juni 1959) 

algemeen directeur Centrale Kamer voor Handelsbevordering te 's-Gravenhage, van 1 juli 1962 tot 5 april 1967 

lid Rijnmondraad, van 14 september 1965 tot 5 april 1967 

minister zonder portefeuille, belast met de aangelegenheden betreffende de hulp aan ontwikkelingslanden, van 5 april 1967 tot 6 juli 1971 

fractievoorzitter CHU Tweede Kamer der Staten-Generaal, van 29 april 1971 tot 6 juli 1971 

lid Tweede Kamer der Staten-Generaal, van 11 mei 1971 tot 6 juli 1971 

minister van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening, van 6 juli 1971 tot 11 mei 1973 

minister van Verkeer en Waterstaat, van 21 juli 1972 tot 11 mei 1973 

lid en vicevoorzitter Raad van Bestuur bouw- en handelsconcern N.V. OGEM, van 1 september 1973 tot 1 januari 1978 

voorzitter Raad van Bestuur bouw- en handelsconcern N.V. OGEM, van 1 januari 1978 tot 1 maart 1980 

voorzitter protestants-christelijke fractie, Rijnmondraad 

politiek leider CHU, van 20 juni 1970 tot 6 juli 1971 

lijsttrekker CHU Tweede Kamerverkiezingen 1971, van 20 juni 1970 tot 28 april 1971 

directeur vervoerswetenschappelijk centrum, van 1958 tot 1962 

lid Nationale Raad van Advies inzake Hulpverlening aan minderontwikkelde landen, van 26 januari 1964 tot 5 april 1967 

lid commissie internationale sociaal-economische aangelegenheden, SER (Sociaal-Economische Raad), tot 1967 

lid commissie voor de toelating van Registeraccountants, tot april 1967 

lid Raad voor de Waterstaat, vanaf 1 maart 1975 

Hogere Burgerschool te Utrecht 

economie, Nederlandse Economische Hogeschool te Rotterdam, van 10 september 1945 tot 13 juni 1952 

studie "Ecole des Hautes Etudes Commerciales", Universiteit van Lausanne, van 1946 tot 1947 

Richtte sinds 1968 de ontwikkelingshulp op een groep van twaalf landen, de concentratielanden. Naast Suriname en de Nederlandse Antillen waren dat Indonesië, India, Pakistan, Soedan, Tanzania, Kenia, Oeganda, Nigeria, Tunesië, Colombia en Peru. 

Bracht in 1969 de Nota "Toetsing van de Nederlandse Ontwikkelingssamenwerking" uit. Hierin worden betere beleidsvoorbereiding, intensievere toetsing en wetenschappelijk onderzoek van de effecten van ontwikkelingshulp aangekondigd. Er wordt gekozen voor een meer kwantitatieve benadering met objectieve criteria. Verbetering van de kwaliteit van de hulp komt centraal te staan. 

Stelde in 1970 de Nationale Commissie Ontwikkelingsstrategie in, die onder voorzitterschap stond van prins Claus. Deze commissie moest voorlichting geven over ontwikkelingssamenwerking en de bewustwording van de ontwikkelingsproblematiek vergroten. 

Stimuleerde de oprichting (in 1971) van het Centrum tot Bevordering van de Import uit ontwikkelingslanden (CBI) 

Bracht in 1972 als minister van Volkshuisvesting samen met staatssecretaris Buck de Nota Volkshuisvesting uit. Hierin wordt de stand van de volkshuisvesting en het toekomstige huisvestingsbeleid uiteengezet. Doel van het beleid is het bevorderen van passende en betaalbare huisvesting voor alle lagen van de bevolking. Woningen moeten op de markt worden gebracht voor de economische prijs die zij moeten opbrengen om geproduceerd en in stand te worden gehouden. Degenen die deze prijs niet kunnen opbrengen, worden geholpen. Naast aandacht voor het tekort aan nieuwe woningen, moet vervanging van slechte woningen prioriteit krijgen. Aangekondigd wordt dat de dynamische-kostprijsmethode zal worden geïntroduceerd en dat de objectsubsidiëring wordt afgeschaft, omdat daarbij onvoldoende rekening kan worden gehouden met bijzondere omstandigheden van de bewoner. Er wordt voor bestaande woningen een huurverhoging van 20% voorgesteld om zo aan te sluiten bij de kosthuurprijs van nieuwbouwwoningen. De huren zullen jaarlijks trendmatig worden aangepast aan de kostenstijging. Er komt een algemeen systeem van individuele huursubsidies. 

Bracht in 1972 samen met minister Geertsema de nota over de ontwikkeling van de Haagse agglomeratie uit. Daarin wordt de spreiding van rijksdiensten naar onder andere Groningen en Limburg aangekondigd. 

Bracht in 1972 samen met de minister Langman de Nota over het Noorden des Lands uit. Het Noorden krijgt een grotere rol bij het ontlasten van de overvolle Randstad, onder andere door vestiging (spreiding) van rijksdiensten. 

Breidde per 1 september 1972 de huurliberalisatie van woninghuren uit. Het geliberaliseerde gebied werd daarbij vergroot met 166 gemeenten in Noord-Holland, Zuid-Holland en Utrecht. Hierdoor is in deze gebieden de huur niet langer aan een maximum gebonden. Huurder en verhuurder kunnen beiden de huur opzeggen. Voor de huurder geldt wel een ontruimingsbescherming. Bovendien is de huuropzegging omkleed met waarborgen. 

Als minister van Verkeer en Waterstaat zette hij het beleid van zijn voorganger Drees voort, dat er op gericht was te komen tot sturing van de mobiliteit via een geïntegreerd verkeer- en vervoersbeleid. Openbaar vervoer moest worden gestimuleerd vanwege de nadelen van (individueel) autoverkeer. 

Bracht in 1969 samen met minister Witteveen de Wet herverzekering investeringen (Stb. 268) tot stand. De staat kan verzekeringen in herverzekering nemen die een verzekeraar heeft afgesloten ter dekking van niet-commerciële risico's (bijvoorbeeld politieke instabiliteit) verbonden aan investeringen in bepaalde landen. 

Bracht in 1970 de Wet inzake de oprichting van de Financieringsmaatschappij voor Ontwikkelingssamenwerking (Stb. 237) tot stand. 

Bracht in 1973 samen met minister Van Agt een wijziging van de Wegenverkeerswet (Stb. 282) tot stand, waardoor een bloedproef op alcoholgebruik in het verkeer mogelijk werd en de strafmaat voor rijden onder invloed wordt verhoogd. 

Werd in juni 1970 door de Unieraad van de CHU tot lijsttrekker gekozen, waarbij hij Kruisinga en Mellema versloeg 

Sprak zich als lijsttrekker van de CHU in 1971 uit voor handhaving van gezag en orde. Baarde op zien door een trucfoto waarop hij als langharige was afgebeeld. Op de wijze waarop campagne was gevoerd, werd - na de verkiezingsnederlaag - intern de nodige kritiek geuit. 

Legde in 1980 het voorzitterschap van de Raad van Bestuur van OGEM neer, nadat hem daarom door de Raad van Commissarissen was verzocht. Er was onder meer kritiek op het concernbeleid, zoals de voorgenomen maar later weer afgeblazen overname van Nederhorst Bouw en de omstreden deelneming van OGEM in een Duitse bouwonderneming. 

Dook in 1944 onder bij het gezin van zijn latere echtgenote Van Drumpt 

Zijn vader was directeur van een biscuitfabriek 

Godfried Bomans schreef over hem: "Een man met een hoofd dat alleen maar in Nederland voorkomt en waar je altijd een loket om heen denkt." Udink zou daar smakelijk om hebben gelachen. 

weigerde militaire dienst 

Staatscourant, 6 april 1967 

Interview door Jeroen Terlingen in: "Vrij Nederland", 29 september 1984