Beloning europarlementariërs

In juni 2005 ging het Europees Parlement akkoord met een uniforme beloningsregeling voor europarlementariërs. Een eerdere poging hiertoe strandde in januari 2004 in de Raad van ministers. Hierdoor bleven er grote verschillen in de salarissen van europarlementariërs bestaan. Ook is er al jarenlang veel kritiek op de systematiek en het gebruik van presentie- en reiskostenvergoedingen. Sinds 1999 is er voor Nederlandse europarlementariërs een gedragscode. Over de naleving daarvan ontstond begin 2004 discussie.

24 juni 2005: Europees Parlement wil uniforme salarisregeling

Huidige beloningsregeling

Omdat er al jarenlang geen overeenstemming bereikt kan worden over een uniforme Europese beloningsregeling, betalen de individuele lidstaten hun europarlementariërs een salaris dat even hoog is als dat van nationale parlementsleden. Dit heeft geleid tot grote verschillen in de salariëring van europarlementariërs uit verschillende landen, waarbij Spaanse europarlementariërs ook nog eens worden betaald alsof ze een deeltijdfunctie hebben.

Voor de belastingheffing op het salaris bestaat een speciale regeling: europarlementariërs betalen tussen de 20 en 30 procent belasting aan de Europese Unie. Daarnaast kunnen de lidstaten zelf nog belasting heffen.

Verder maken europarlementariërs aanspraak op onbelaste onkostenvergoedingen. In tegenstelling tot de salarissen worden de onkostenvergoedingen betaald uit de EU-begroting. Bij deze vergoedingen gaat het om forfaitaire, dat wil zeggen vaste bedragen onafhankelijk van de werkelijk gemaakte kosten. Zo bedraagt de reiskostenvergoeding begin 2004 € 1,20 per kilometer. Hierop bestaat veel kritiek.

Europarlementariërs ontvangen bovenop hun 'salaris' een presentiegeld van (begin 2005) € 268,- per zittingsdag als ze op een zittingsdag van het Europees Parlement (EP) hun handtekening in een register zetten. Het schijnt nogal eens voor te komen dat europarlementariërs alleen hun handtekening komen zetten en vervolgens (soms met de trein of het vliegtuig) weer naar huis gaan zonder de zitting daadwerkelijk bij te wonen.

Op de schadeloosstelling van Nederlandse europarlementariërs wordt jaarlijks ongeveer 11.530 euro gekort vanwege de onkostenvergoedingen. Een groot deel van de Nederlandse EP-leden wil van deze korting af. Volgens de europarlementariërs blijkt uit onderzoek dat de onkostenvergoedingen niet buitenproportioneel hoog zijn, en is de korting sowieso in strijd met het Europees Verdrag.

Ook op de presentiegeldregeling bestaat al jarenlang veel kritiek. In maart 2004 maakte de Oostenrijkse europarlementariër Hans-Peter Martin (partijloos, voorheen sociaal-democraat) bekend dat hij sinds 1 februari 2001 opvallende dingen in het in zijn ogen veelal dubieuze gedrag van zijn collega's had bijgehouden.

Mislukte hervorming

Akkoord Europees Parlement

Nadat er jarenlang vergeefs was geprobeerd tot één salarisregeling voor alle europarlementariërs te komen, ging het Europees Parlement in december 2003 (met 345 van de 527 uitgebrachte stemmen voor, 94 tegen en 88 onthoudingen) akkoord met een door de Duitse sociaal-democaat Willy Rothley opgesteld compromisvoorstel. Deze politieke doorbraak werd mogelijk omdat Duitse europarlementariërs hun verzet tegen de nieuwe regeling staakten.

Ondanks de voordelen bij de kostenvegoedingen was ook op het EP-besluit de nodige kritiek mogelijk:

de voorgestelde bruto salariëring is (vaak zeer fors) hoger dan de salariëring van alle europarlementariërs uit de bestaande en nieuw toetredende EU-landen, met uitzondering van Italië;

de salarissen zijn buitenproportioneel veel hoger dan de salarissen van politici in de nieuwe EU-landen;

de pensioengerechtigde leeftijd is vastgesteld op slechts 63 jaar, terwijl veel lidstaten in verband met de vergrijzing juist proberen mensen langer te laten doorwerken.

Nieuws over het akkoord in het Europees Parlement

Verwerping door Raad van ministers

Aangezien het statuut voor een deel ging over belastingheffing, moest het nog unaniem goedgekeurd worden door de Raad van ministers. Duitsland, Frankijk, Oostenrijk en Zweden blokkeerden hierin het plan.

Hoewel Duitse europarlementariërs er volgens het EP netto op achteruit zouden gaan door het verlies aan onkostenvegoedingen, zei de Duitse regering niet te willen dat europarlementariërs meer gingen verdienen dan nationale parlementsleden. Ook wilde de rood-groene Duitse coalitie niet aan de kiezers uitleggen dat europarlementariërs in een tijd van bezuinigingen een salarisverhoging kijgen.

Willy Rothley was hierop zo boos op zijn partijgenoten dat zijn voorstel het uiteindelijk toch niet had gehaald, dat hij vervolgens uit de SPD-delegatie in het EP stapte.

Nieuws over de verwerping van het akkoord

Gedragscode Nederlandse europarlementariërs

Sinds 3 februari 2005 bestaat er een nieuwe gedragscode voor Nederlandse leden van het Europees Parlement (EP). Hierin beloven de europarlementariërs onder meer om alleen de werkelijk gemaakte reiskosten te houden. De gedragscode lijkt in veel opzichten op de vorige uit 1999. Deze ontstond uit onvrede onder Nederlandse europarlementariërs vanwege het feit dat het EP en de Raad van de Europese Unie het niet eens konden worden over een nieuwe salaris- en onkostenregeling voor EP-leden.

Meer over

	salarissen van politici, ambtelijke top en het Koninklijk Huis
	het Europees Parlement




	Huidige beloningsregeling

	Mislukte hervorming

	Gedragscode Nederlandse europarlementariërs

	Nieuws



Home Route